Gleðileg jól

Nú hækkar sólin og dagurinn lengist smátt og smátt, það munar bara níu sekúndum á deginum í dag miðað við gærdaginn en ég finn muninn. Ég meina það, ég finn muninn.
Í dag er þorláksmessa og þá er borðuð þessi kæsta skata sem er uppáhaldsmaturinn minn í öllum heila heiminum. Á aðfangadag ætlum við að hafa humarsúpu og rjúpur og hreindýr með öllu tilheyrandi og það er alveg næstuppáhaldsmaturinn minn.
Ég get svo varla beðið eftir að gefa allar gjafirnar sem ég er búin að vanda mig svo við að velja og búa til.
Yndislegur tími

Allt að koma

Hérna er allt að róast í bili. Mikið djöfull er ég fegin.
Við erum ofsalega slök yfir þessum jólaundirbúningi sem allir eru að tapa sér yfir. Ég er ekki búin að skrifa jólakortin, ekki búin að pakka inn gjöfum og ekki einu sinni búin að ákveða þær allar.
Hérna er búið að taka upp nokkra jólakalla og baka fjórar uppskriftir af smákökum, sem eru allar búnar.
Ég er búin að finna þrjár uppskriftir af hveitilausum smákökum sem ég ætla að baka, og það verður gaman.
Gamli minn kemur heim á laugardaginn og er planið að vera búin að koma hans jólagjöf í réttan farveg fyrir þann tíma, enda er leyndin í kring um hana alveg suddaleg.
Annars er hláka hjá honum og þess vegna alveg ómögulegt að komast í næsta bæ. Snjósleðarnir duga skammt þegar heiðin er auð.
En hann taldi í gær að hann þyrfti bara að labba rúmlega 30 km og synda 300 metra á miðri leiðinni til að komast á fæti.
Ég hef trú á því að ég kaupi bara þyrlu ef þetta verður eitthvað vesen. Þið hin fáið þá bara minni jólapakka í staðinn.
Ég þarf að fá hann heim.

Þar sem ég veit að dóttir mín les ekki bloggið mitt

(enda er ég leiðinlegasta manneskja sem til er í öllum heila heiminum)
verð ég bara að segja, að ég hélt að ég hefði harðan skráp... en mikið ósköp getur þessi þrettán ára unglingur sært mig mikið.
Ég bara gæti grátið
Þetta er verra en ungabarn með eyrnabólgu. Maður getur ekkert gert við eyrnabólgunni, en maður má þó allavega knúsa þau og sýna þeim ást og umhyggju.
Við gelgju-vanlíðaninni er ekkert hægt að gera heldur, og maður má ekki snerta eða segja neitt, því guð forði manni frá því að segja eitthvað vitlaust!!!

Surtshellir

Það var hellirinn sem ég fór að skoða með 3/4 barna minna og vinkonu, frænku, bróður og tilvonandi mágkonu.
Við vorum með lítil vasaljós sem lýstu mjög takmarkað, og þótt ég hafi ekki farið í hellaskoðun með massaða kastara, þá er ég hundrað prósent viss um það að það er skemmtilegra svona.
Maður sér bara næstu tvö skref fram fyrir sig, alls staðar annars staðar er bara myrkur og smá týrur úr vasaljósum hinna. Þetta er klifur í myrkri og ég er að fílaða.
Það var líka æðislegt að heimsækja mömmu gömlu, en ég hlakka óskaplega til að fara að sofa í mínu rúmi í nótt. Það er alltaf best fyrir bakið mitt.
Elsta dóttirin mín á svo afmæli á morgun, hún er að verða þrettán ára litla stýrið.
Það snjóaði dálítið í dag og börnin mín eru ennþá úti að leika í snjónum, þótt klukkan sé orðin aðeins meira en átta eftir kvöldmat.
Ég stefni á gott bað og Harry Potter uppí rúmi með börnunum á næsta klukkutíma
LOVIT

Algjör sveppur

Ég er að flísa hjá mér eldhúsið og mála myndir á veggina.
Kannski á ég eftir að lenda í hroðalegum vandræðum einn daginn þegar ég ætla að hafa hvíta veggi heima hjá mér og engar myndir. Það verður örugglega ekki auðvelt að mála yfir þetta allt saman, en jæja. Er á meðan er. Ég hef mjög gaman að þessu.
Núna er ég að bíða eftir að fúgan taki sig aðeins svo ég geti farið að hreinsa.
Árshátíð í vinnunni á morgun, og litli bróðir og kærastan koma að passa með börnin sín tvö.
Skrýtið, en ég hlakka meira til að fá þau í heimsókn heldur en að fara á árshátíðina.
Ég er sennilega frekar mikill félagsskítur.
En kannski verður bara feikna fjör.
Sjáum til hvernig það fer.

Vinsamlegast ekki segja ömmu minni frá þessu bloggi, og alls alls ekki lesa það fyrir hana. Takk fyrir

Um helgina sá ég músatítlu inní þvottahúsi. Ég fór og leitaði smá stund, en sá hana ekkert aftur. Hundarnir voru svo lokaðir inní þvottahúsi um nóttina og vonaði ég innilega að þeir hefðu fundið músina og étið hana bara eða eitthvað.
Nú, í gær kallaði Stormur á mig þar sem hann stóð uppí sófa og sagði að músaranginn hefði tekið hægri beygju beint inn í hans herbergi þar sem hún kom lallandi út úr mínu.
Jæja, upphófst þá mikill eltingaleikur.
Ég sagði Stormi að taka loftriffilinn og skjóta kvekindið, en það hljóp svo hratt að hann náði því aldrei í sigti.
Ég lofaði krökkunum mínum þúsund kalli ef þú gætu náð músinni.
Meira og minna í allt gærkvöld voru þau lokuð inní herbergi að brölta við að ná kvikindinu, en ekkert gekk.

Áður en ég fór að sofa setti ég Síríus súkkulaði með rúsínum á músagildru sem ég fékk lánaða hjá félaga mínum. Í morgun sýndi ég krökkunum þetta afar litla dýr áður en ég henti því í poka og kastaði út í tunnu.

Þá kemur spurningin:
Eiga þau að borga mér þúsundkall?

Vakningaþjónustan ehf.

Stundum er Doppan mín voðalega lúin á morgnana.
Þá bregð ég stundum á það ráð að smjatta upp við hana og spyrja hana hvort ég megi borða hana. Hún brosir alltaf að þessu, og þannig kjafta ég hana upp í að opna augun og að lokum að koma á fætur.
Í morgun var hún alveg sérlega fyndin:
Ég: smjatt smjatt, ég ætla að borða á þér eyrað
D: Nei, þá get ég ekki heyrt neitt!
Ég: Þá ætla ég að borða á þér munninn
D: Nei, þá get ég ekki talað
Ég: Má ég þá smakka aðeins á augunum?
D: Nei, þá get ég ekki séð neitt!
Ég: Þá ét ég nefið á þér
D: (huxar sig um nokkrar sekúndur) Nei, þá get ég ekki snítið mér!!!